หนังสือ 10 ชีวิตที่ไม่อยากให้ใครต้องเป็น

งานสังเคราะห์ข้อมูล กรณีศึกษาการใช้สิทธิของผู้ประสบภัยรถโดยสารสาธารณะ

  10 ชีวิตที่ไม่อยากให้ใครต้องเป็น
 



10 ชีวิตที่ไม่อยากให้ใครต้องเป็น
พิษณุ สันป่าแก้ว
เขาว่าผมเป็นเจ้าบ่าวพิการ

“ดูสิเจ้าบ่าวพิการด้วย”
“ไม่มีปัญญาหาละมั้งเลยไปคว้าคนพิการมาแต่งงานด้วย”
แขกที่มางานแต่งงานวิพากษ์วิจารณ์ คู่บ่าว – สาว เพราะแทนที่คู่บ่าว – สาว
จะทำอะไรพร้อมๆกัน และนั่งอยู่เคียงกันระหว่างงานพิธี แต่ที่เห็นกลับเป็นภาพของเจ้าบ่าว
ต้องนั่งไหว้พระอยู่ในรถเข็น
พิษณุ สันป่าแก้ว ชายหนุ่มจากจังหวัดแพร่ อาชีพวิศวกรไฟฟ้า คือเจ้าบ่าว
ของงานมงคลสมรสในวันนั้น ส่วนเจ้าสาวคือพันตำรวจตรีหญิงอุไรวรรณ แห้วนคร หญิง
สาวเป็นคนจังหวัดบุรีรัมย์ และเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลตำรวจ

..........................................................................................................................................
วรรวิสา ชักชวน
ถูกงัดกะโหลกแต่เธอยังบอกว่าโชคดี

“ลืมตาตื่นมาก็ปวดทันที”
สำหรับ วรรวิสา ชักชวน หญิงสาววัย 27 ปี ความสดชื่นยามตื่นที่เคยมีได้จากไปตั้งแต่
เกิดอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2552 ระหว่างที่เธอเดินทางจากบ้านที่จังหวัดแพร่ เพื่อกลับมา
ทำงานที่กรุงเทพฯในช่วงหลังสงกรานต
..........................................................................................................................................
ธีรเมธ บัวเข้ม
สูญเมีย เสียหู ต้องอยู่กับลูกโดยลำพัง

“อยู่เฉยๆ นะพี่ อย่าขยับ” เจ้าหน้าที่กู้ภัยบอกธีรเมธ
ตอนนั้นเขาทำได้เพียงกระพริบตา กรอกตาไปมา พยายามจะมองรอบๆ แต่แล้วก็
ถูกปรามอีกครั้งจากเจ้าของเสียงคนเดิม
“อยู่เฉยๆ คอพี่อาจจะหัก อยู่เฉยๆก่อน”
คำปรามครั้งนี้หยุดเขาได้ชะงัด แต่ในใจยังสงสัยอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วภรรยา
ที่นั่งมาด้วยกันอยู่ที่ไหน
..........................................................................................................................................
สุกัญญา ภาคพิทักษ์
ความพิการที่ไม่อยากจะกลืนกิน

“ไม่รู้ว่ามันพลิกกี่ตลบ แต่พอมันหยุดตัวเราก็ออกมาอยู่นอกรถแล้วเพราะกระจก
มันแตกไปหมด แต่ขายังติดอยู่ข้างใน ต้องค่อยๆดึงออกมา รู้สึกเจ็บที่ขาข้างขวามาก พอดึง
ออกมาได้มันก็ห้อยร่องแร่งไปแล้ว คนเอะอะกันวุ่นไปหมด มีนักศึกษาผู้หญิงคนหนึ่งรถ
ทับขาเขาอยู่ เสียงเขาร้องขอให้ช่วยน่าสงสารมากเลย แต่เราก็ช่วยเขาไม่ได้เพราะขาเรามัน
หักห้อยอยู่”

เธอเล่าเรื่องราวด้วยเสียงราบเรียบ แววตาอิดโรย เหตุการณ์ครานั้นไม่ได้จางไป
จากความทรงจำแม้แต่น้อย
..........................................................................................................................................
ปริณดา ปรีชาอมรกุล
ราคาชีวิตที่ต้องต่อรองด้วยความจำยอม

“ทางบริษัทยื่นข้อเสนอให้เราเป็น หนึ่งแสนสามหมื่น จากที่เขาเคยเสนอมา
หนึ่งแสน ขึ้นมาให้เราสามหมื่น เราก็ไม่ยอมเขาก็ขึ้นเป็นหนึ่งแสนห้าหมื่นบาท เราก็ไม่ยอมอีก
เขาก็ขึ้นเป็นหนึ่งแสนแปดหมื่นบาท เราก็บอกเขาว่า สองคนนะที่เจ็บน่ะ (ปริณดากับลูก)
แล้วก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหรือเปล่า
ท้ายสุดเขายื่นข้อเสนอมาให้เรา สองแสนบาท เราก็คิดว่ามันใกล้เคียงกับที่ เราเสนอ
ไป เราก็ตกลงไป แต่กว่าจะตกลงกันได้ก็เกือบ 5 โมงเย็นแล้วนะ แล้วเขาก็นัดไปรับเช็ควันที่
25 มิถุนายน 2552 เพราะว่าทางบริษัทฯต้องไปจัดการก่อน”
..........................................................................................................................................
ศรีวรรณ ปวงงาม
ชีวิตนี้...ขอเป็นแค่คนพิการชั่วคราวก็พอ

“พี่เริ่มเข้าใจคนพิการแล้วนะว่าเขารู้สึกยังไง เหมือนไม่มีที่สำหรับพวก
เขาเลยทางเดินหรือกระทั่งห้องน้ำ มันนั่งไม่ได้ มันลำบาก ขนาดเราพิการ
ไม่ถาวรเรายังรู้สึกขนาดนี้ พวกเขาจะรู้สึกขนาดไหน”

    ศรีวรรณ ปวงงาม สาวใหญ่ร่างท้วมวัย 38 ปี คือหนึ่งในผู้บาดเจ็บสาหัสจาก
อุบัติเหตุรถโดยสารปรับอากาศของบริษัทสมบัติทัวร์จำกัด เฉี่ยวชนกับรถบรรทุกพ่วง
18 ล้อ ที่จังหวัดพิจิตรเมื่อเดือนมีนาคม 2551 จนขณะนี้เวลาผ่านไปปีเศษ ร่างกายของเธอ
ก็ยังไม่สามารถเดินเหินได้เหมือนคนปกติทั่วไป
..........................................................................................................................................
ณัฐชา ศรีประไพ
ค่าชีวิตของฉันเขาจ่ายแค่ 9,700 บาท

“พอรถชนปุ๊บ เรารู้สึกตัวเองตายแล้วนะ เพราะหัวแตกเลือดไหลอาบเต็มหน้า
ไปหมด แล้วก็ล้มลงไปทับเพื่อนด้วย เพื่อนก็นอนนิ่ง พอได้สติก็พยายามปีนออกนอกรถ ดี นะที่น้ำในคลองมันแห้งไม่งั้นแย่เลย พอคลานออกมาได้ก็นอนพัก รู้สึกเจ็บแผลที่หัวแล้วก็
ปวดตรงสะโพกมากๆ ลุกขึ้นเดินไม่ได้ สักพักหน่วยกู้ภัยก็มาพาเราส่งโรงพยาบาลรัทรินทร์
ซึ่งคนบาดเจ็บเยอะมาก เพราะคนที่บาดเจ็บจากรถทั้งสองคันถูกส่งตัวมาที่นี่ทั้งหมดเลย
พอมาถึงเราก็ต้องรอ”
..........................................................................................................................................
ธงชัย สร้างแก้ว
ค่าชีวิตแรงงานไทยในสายตาบริษัทประกัน

“ก่อนนั้นร่างกายเราแข็งแรง แต่ตอนนี้แย่เราเหนื่อยง่าย ที่สำคัญก็คือ
ไม่รู้ว่าทาง บริษัทเขาจะจ้างเราออกวันไหน เพราะเราทำงานให้เขาได้ไม่เหมือน
เดิม”


ธงชัย สร้างแก้ว ชายหนุ่มจากจังหวัดอุบลราชธานี วัย 32 ปี ช่างซ่อมบำรุงของบริษัท
แห่งหนึ่ง ย่านนิคมอุตสหกรรมบางปู บอกถึงความกังวลที่ติดค้างในใจเขามาตลอดเวลาหลัง
จากเกิดอุบัติรถชนกันเมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2552
..........................................................................................................................................
ขวัญเมือง แก้วศรีงาม
ชีวิตที่ถูกลงโทษเพราะความประมาทซ้ำซ้อน

จะมีกี่คนที่ชีวิตเล่นตลกร้าย ซ้ำเจ้าของชีวิตนั่นแหละเป็นผู้เฝ้าดูโดย
ไม่อาจกลั่นเสียงหัวเราะออกมาได้ขวัญเมือง แก้วศรีงาม ลูกจ้างร้านอาหารตาม
สั่งวัย 38 ปี ที่มีรายได้เพียงแค่วันต่อวันเป็นอีกผู้หนึ่งที่มีชะตาชีวิตรวมอยู่ใน
กลุ่มน
..........................................................................................................................................
นายอำเภอจำลอง ไกรดิษฐ์
ชีวิตของภรรยาผม ชดใช้เท่าไหร่ก็ไม่คุ้ม

“เช้ามืดของวันที่ 10 ผมได้รับแจ้งจากลูกน้องว่า รถที่ไปดูงานเกิดอุบัติเหตุ
ภรรยาผมได้รับบาดเจ็บ ผมรีบเดินทางไปที่เกิดเหตุทันทีระหว่างทางได้รับทราบจากผู้กำกับ
สภ.ทุ่งสง ว่าภรรยาของผมที่ได้รับบาดเจ็บนั้นเสียชีวิตแล้ว เพราะว่าภรรยาผมซึ่งนั่งอยู่บน
ชั้นสองหน้าสุดซ้ายมือ ขณะที่รถชนกระจกหน้ารถได้แตก ทำให้เธอกระเด็นออกไปนอกรถ
และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ”

พิมพ์ อีเมล

Indy
ACCOT_MiniBanner
Banner Safethaibus
Inside
Kidney Friend Club Banner
Creditcard
Seacc
Banner Ci
จดหมายบอกเลิกสัญญา